به گزارش رُژنتیوی، هزاران شهروند بلوچ در بلوچستان ایران هنوز شناسنامه ندارند و با خطر اخراج از خانه و سرزمین مادری خود روبرو هستند. در بسیاری از روستاها، خانوادههایی زندگی میکنند که هیچ مدرک هویتی ندارند؛ نه کارت ملی، نه یارانه، نه بیمه و نه حتی حق تحصیل.
در هفتههای اخیر، فشارها بر این افراد افزایش یافته است. یگانهای امنیتی شبانه به خانههای بیصدایان یورش میبرند و بیمدرکها را بهعنوان «اتباع غیرایرانی» به اردوگاههای مرزی میفرستند.
یکی از ساکنان زاهدان میگوید: «از زمان شاه دنبال شناسنامهایم، اما به ما طوری نگاه میکنند انگار خارجی هستیم.» در روستایی نزدیک زاهدان، هزار نفر بدون شناسنامهاند و جرأت خروج از خانه را ندارند چون از بازداشت و رد مرز میترسند.
یک مرد بلوچ در زابل گفت: «پرونده داریم، اما سالهاست فقط وعده شنیدهایم. زن و بچه دارم، اما حتی نان شب نداریم.» نبود مراکز ثبت احوال و ناآگاهی قدیمی از حقوق مدنی باعث شد نسلهایی از بلوچها بیهویت بمانند.
اکنون، نهتنها هویتی ندارند، بلکه متهم به بیگانه بودن شدهاند. حکومت، بهجای تسهیل هویتیابی، با نگاه امنیتی، روند را دشوارتر کرده است.
زبان، فرهنگ و شباهت مردم بلوچ با همتایانشان در پاکستان و افغانستان، به بهانهای برای اخراج آنان از ایران تبدیل شده است.
در روزهایی که نگاه جهانی بر جنگهای خاورمیانه متمرکز است، فاجعهای خاموش در بلوچستان جریان دارد.
فاجعهای که در آن، مردمی که در همین خاک به دنیا آمدهاند، اکنون بهخاطر نداشتن شناسنامه، از سرزمین خود رانده میشوند.
فعالان مدنی میگویند بیهویت نگهداشتن بلوچها تصمیمی سیاسی است، نه یک نقص اداری. حکومت باید پاسخ دهد: چرا «ما هستیم، اما دیده نمیشویم؟»